بال و پر بگیر و برو
خیلی سخته درد خود از دیگران شنیدن دیگه از عاشقی
نگفتن و از عشق نخوندن خیلی سخته از پرستوها پروازشون و
گرفتن یه عالم غم و غصه به دوش کشیدن خیلی سخته دنیای
عاشق و از عاشق ربودن بی عشق شعر عاشفانه عارفانه سرودن
خیلی سخته بعد دل سپردن دل بریدن از اونی که دوستش داری
دوستت ندارم شنیدن...
دوست داشتن كسي كه سزاوار دوستي نيست ، اسراف در محبت است . اگر ميخواهي هميشه آرام باشي ، دلگيريهايت را روي ماسه و شاديهاي خود را بر روي سنگ مرمر بنويس. اگر كسي را دوست داري كه او تو را دوست ندارد ، سعي نكن از او متنفر شوي، بلكه سعي كن او را فراموش كني
حسِ غريبي است دوست داشتن.وعجيب تر از آن است
دوست داشته شدن... وقتي ميدانيم کسي با جان و دل
دوستمان دارد ... ونفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش
ريشه دوانده ؛ به بازيش ميگيريم هر چه او عاشقتر ، ما
سرخوشتر، هر چه او دل نازکتر ، ما بي رحم تر . تقصير از ما
نيست ؛ تماميِ قصه هايِ عاشقانه، اينگونه به گوشمان
خوانده شدهاند .
مطمئن باش و برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به منو سادگیم خندیدی
برو تا راحت تر تکه های دل خود را سر هم بند زنم...!
اشکهایم .... :
مي شه بعضي ها رو مثل اشک از چشمات بندازي......اما نمي توني جلوي اشکي رو بگيري که با رفتن بعضي ها ازچشمات جاري ميشه
موج:
موج اگر ميدونست که ساحل هيچ وقت دستشو نميگيره هرگز نفس نفس نميزد براي رسيدن
مال منی:
اگه دردي تو پاهات حس ميکني اگه احساس ميکني خيلي خسته اي به خاطر اينه که روزي هزار با تو خاطر من مياي و ميري
کلید:
عشق كليد شهر قلب است به شرط آن كه قفل دلت هرز نباشد كه با هر كليدي باز شود
شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟
گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي...
سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد
گفت طولي نکشد نيز تو خاموش شوي
تقدیم به .....
بهترین صدای زندگی من تپش قلب توست...
تو را دوست می داشتم ولی هرگزبه زبان نیاوردم
تو را میپرستیدم ولی هرگز نگاهم رابه چشمانت نمی افکندم
با شنیدن صدایت قلبم به تپش می افتاد اما هرگز هیجان خود را اظهار نمی کردم
دیوانه وار به تو اطمینان داشتم ولی هیچگاه اطمینان خود را به تو نشان نمی دادم
در دلم غوغایی بود ولی هرگز بی تابی نمی کردم
هرشب در خواب صدای محبت آمیز تو را می شنیدم ولی هرگز به کسی نگفتم
وجودم صمیمانه از تو عشق و محبت می خواست اما هرگز تمنای خود را بروز نمی دادم
حالا هم اعتراف می کنم که تو را دیوانه واردوست دارم که شاید باور نکنی
ولی اولین حقیقت زندگی من اینست.....
سکوت راه را برای فریاد هموار می کند
در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد و آن را با عشق
به دل پيوند زدمي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده بردو براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفتمي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش
كنم
چون تو را مینگرم ... مثل این است که از پنجره ای تک درختم را سرشار از برگ ،
در تب زرد خزان مینگرم ...
مثل این است که تصویری را روی جریانهای مغشوش آب روان مینگرم ...
شب و روز ...
شب و روز ...
بگذار که فراموش کنم تو چه هستی جز یک لحظه ...
یک لحظه که چشمان مرا میگشاید در برهوت ...
آری ... بگذارکه فراموش کنم .!!!
. من تمام احساساتم را در یک دوستت دارم میریزم و تو تمام انعکاست را در غلظت یک مرسی.
پس از تو رنگ گلها هم فریب است
پس از تو روزگارم بی فروغ است
که میگوید پس از تو زنده هستم
دروغ است هر که میگوید دروغ است
ای ستاره بی تو من تاریکم
بی تو من به انتها نزدیکم
ای ستاره بی تو من تاریکم
بی تو من به انتها نزدیکم
وای چه کردم من چه بود تقصیرم
که چنین بود بعد تو تقدیرم
زندگی یعنی مسیری رو به آب
زندگی یعنی نه بیداری نه خواب
زندگی یعنی سرای امتحان
زندگی یعنی در آن عاشق بمان
زندگی یعنی کمی و کاستی
زندگی یعنی دروغ و راستی
زندگی یعنی صفا، مهر و وفا
زندگی یعنی ستم، جور و جفا
زندگی یعنی سفر،راهی دراز
زندگی یعنی جهانی رمزدار
زندگی یعنی مهی در پشت ابر
زندگی یعنی بلا و درد و صبر
زندگی یعنی دو روزی میهمان
زندگی یعنی فریب میزبان
زندگی یعنی ...
چه سخت است دل كندن
چه سخت است فراموش كردن، بي خيال شدن، خود را به آن راه زدن
اين سختي، تقاص سکوت است
و کسی باز ، نی لبک زده است
زخم ، زخم مرا نمک زده است
دیر سالی است نان احساسات
در دل خانه ها کپک زده است
محبوب من !
باور مکن که عشق زیباست
وقتی که معشوقه نا زیباست
رها کن آن سراب دروغین را
من از اشکهای خود هر دم
برای تو دریایی خواهم ساخت
و ازقلب عاشق خویش زیباترین
جزیره خوشبختی را !
رفتی اما ای مسافر در غباری از جدایی
روح دریا مانده و من خاطرات آشنایی
